Nie deptaj niezabudek
ufnych, dziecinnych spojrzeń
błękitnych kwiatków...

.....ukryj twarz w kwieciu niebieskim
wilgotnych kroplach rosy
co delikatnie tulą smutek i łzy...

przytul zmęczoną dłonią
kwiatuszki modre
- nie deptaj ich...

ukryj w nie twarz stęsknioną
ukoją troski twe
błękit nieba w nich tkwi

nie deptaj niezabudek
wspomnienia tamtych dni...

nie niszcz tych małych kwiatkow
nie zrywaj, by wyrzucić...
nie sprawiaj bólu...

Bo bólu tyle wokoło......

nie ma już niezabudek...
nie ma niebieskich kwiatków...

09.2004. Kraków

---